ákvað að henda hér inn einu örlitlu bloggi, því ég hef ekkert mikið merkilegra að gera. Er bara hérna heima hjá Heiðdísi systur að passa Þorgils og hann er að horfa á Villta Folann. Reyndar mjög góð og átakanleg mynd.

En hálskyrtlatakan er á morgun. Sjitt hvað ég er hrædd. Þetta er víst algjör martröð. Að láta glenna upp á sér trantinn, taka kjálkann úr lið og klípa úr manni tvö líffæri í hálsinum. Toga þau síðan úr og setja þau í krukku. Heldur betur ósmekklegt.

Ætli maður fái að eiga kyrtlana??

Aþena var sótt á Selfoss áðan, til að koma heim í vetrarfrí frá skólanum. Við vorum nú ekkert aleg viss hvort við ættum að fara að flytja hana í þessu sudda veðri hérna á suðurlandi. EINS OG ÞAÐ ER REYNDAR ALLTAF!! En það hófst allt og nú er hún hress og kát í heimahúsinu sínu hér á hellu!

En ég er búin að komast að því að RIGNING er það sem ég hata mest í heiminum. Ef maður ætlar rétt að skjótast út í búð, þá þarf maður að skipta um föt þegar maður kemur heim aftur, því maður er rennandi blautur, og ekkert er óþægilegra en blautar buxur og sokkar! Síðan ég byrjaði í skólanum þessa önn þá hef ég ekki slétt á mér hárið einu sinni til að fara í skólann, því það tekur því ekki... þessar 10 sek sem það tekur að hlaupa í bílinn og útúr honum aftur og inn í skóla gera mann gegnblautann ! og þá lítur maður út ens og vönkuð varphæna sem nennir ekki að greiða sér á morgnanna.

En ef maður hatar rigningu jafn mikið og ég, af hverju þá að velja suðurlandið til að búa á??

Það er ALLTAF rigning hérna... óþoladi !!

allavega, þá er þetta síðasta bloggið sem ég skrifa með hálskyrtla invortis.. svo ég vil bara segja: blessuð sé minning þeirra !

takk fyrir mig og hálskyrtlana...

Já, þessi færsla er kölluð slen, hún fær þann heiður að vera skírð eftir sjálfri mér. En ég fann þetta snilldar orð áðan til að lýsa ástandinu á sjálfri mér þessa stundina. Dagurinn er einfaldlega búinn að einkennast af sleni.

Ég vaknaði eins og vönkuð varphæna í morgunn og sjálfstraustið fékk taugaáfall þegar ég leit í spegilinn. Svo reyndi ég að lappa aðeins upp á krullaða gaddavírinn á hausnum á mér og þá gat ég sótt einn fjórða af sjálfstraustinu aftur. Eftir þessar tilraunir með útlitið fór ég og tók vítamínin mín og át banana. Það hefði ég ekki átt að gera, vegna þess að bananinn hlýtur að hafa slæm áhrif á mig. Ég bara fann það einhvernveginn. Svo var það bara þetta venjulega.. busun og svoleiðis! Ég fór heim, og lagðist upp í rúm með tölvuna mína, og bara gat hreinlega ekki staðið upp aftur fyrr en ég heyrði að það var skemmtilegur þáttur í sjónvarpinu. Vanalega er ég ekki svona svakalega háð sjónvarpi og tölvu. En eftir þáttinn þá tók ég mig taki og dreif í að elda mér núðlur. Þær gáfu mér ofurmátt svo ég skrapp upp í Austurkot og hreyfði merina mína.

Talandi um merina mína. Ég er að hugsa um að hafa svona mánaðarlega mynd af Aþenu hérna inni á síðunni. Einfaldlega til að fylgjast með hvað hún grennist mikið. Ákvað að leyfa ykkur að vera með og sjá myndirnar líka. Gaman.

Pétur er á leiðinni núna með gipsið sitt. Gaman.

Eeen.. bloggi formlega lokið að sinni..

með sleni--Björk--

ákvað að henda inn einni skitinni færslu hérna á meðan Pétur er að borða..

fréttir í grófum dráttum:

Hamingjudagar búnir fyrir löngu..

Ég fór frá Hemlu án þess að kveðja..

Hef ekkert komist á hestbak síðan þá..  

Bryggjuhátíðin búin og var mér sýndur hnefi í fés á þeirri hátíð..

Ball með sniglabandinu á Hvammstanga búið..

Ég á ljósbláann bíl..

Vinnan í frystihúsinu í góðum fíling..

Kvefið lætur sig ekki vanta..

og síðast en ekki síst er ég hvítari en allt sem hvítt er því ég er inni allann daginn.

Svo er það verslunarmannahelgin næstu helgi og ætli maður endi ekki norður í Árneshreppi í litlu tjaldi og ringningu, með hor í nös og viskírödd !

sjáumst þar

segiði svo að gelgjustælar séu ekki töff!!!! 

b.t.w. ég er með mola í munninum en ekki þroskahefta tungu ! 

ég ákvað að skíra þetta blogg eftir áfangastað dagsins.. HÓLMAVÍK !!! váá hvað ég hlakka óendanlega mikið til að fara heim að hitta mömmu, pabba og hafa báðar systur mínar og krakkana þeirra heima.. og svo er ég að deyja ég hlakka svo til að fara að djamma með nammistelpunum og fleirum.. ! Svo auðvitað verður frábært að hitta Pétur og gera eitthvað gaman Ég elska Hólmavík !!!

Nú er ég bara að passa Þorgils til tvö.. og þá legg ég af stað Reyndar ætla ég aðeins að stoppa í Rvk til að fara í Kringluna.. Ég er búin að hjóla svona c.a. 3 km í dag. Ég fór nebblilega í hjólatúr með Þorgils litla frænda... og það er sko ekkert grín að reyna að hjóla á eftir honum upp allar brekkurnar sem hann brunar upp ! Jafnvel þó maður sé á gírahjóli en hann ekki ! En sem betur fer eru ekkert sérlega margar brekkur hérna á sléttlendinu Hellu !

Hestafréttir

Á Hemlu gengur allt sinn vanagang.. við erum farnar að ríða út á flestum trippunum sem við erum með. Það er mjög gott því það fer svo miklu minni tími þegar við getum þjálfat tvö unghross samtímis. Aþena er bara í haga hérna á Hellu með Vissu og Grána og fl. Hún hefur það ágætt greyjið, fyrir utan smá sár sem hún er með á enninu, það var reyndar pínu ógeðslegt því það voru komnar flugur í það, ég setti eitthvað krem á það sem fælir flugur í burtu

Ógeðslega verður gaman á Hamingjudögum..

P.s. nammistelpur, ég ætlaði að blogga þetta blogg á nammistepur síðunni en ég bara gat ómögulega munað passwordið

Sjáumst í kvöld allir ;**

Ég hef ekki bloggað heillengi, en það á sér eðlilega skýringu.. skýringin er sú að ég er að vinna á Hemlu og þar er hvorki tími né netsamband til að komast í tölvu. Núna er ég heima hjá Heidí systir á Hellu. Ég er með eitthverja bévítans ælupest, svo ég veit ekki hvort ég kemst í vinnuna á morgun.

En ég hef lent í ýmsu síðan ég byrjaði feril minn sem tamningamaður. Meðal annars er risa mar á ristinni og stirður rass. En svona er þetta víst bara þegar maður er í þessum árans hestum. Reyndar skil ég ekki hvað það er sem ég sé við þessa hesta, þetta er mikil þolinmæðisvinna og jafnframt áhættusamt verk. Hvað veit maður nema að hrossið hlaupi með mann á vegg eða eitthvað álíka.   En eitthvað er það sem togar í mann á þessa braut í lífinu, og ætli maður verði ekki bara að fylgja því

ef ég verð í betra stuði í fyrramálið þá kem ég kanski með ítarlegri færslu af öllu sem á daga mína hefur drifið þessar vikur sem ég hef verið frá..  

Ég var spurð að því í gær af hverju ég hefði breytt þessum bleika fallega lit sem var á síðunni í svona svartann og dimmann lit. Ástæða þess er skýr, ég hef ekki haft tíma til þess að blogga neitt svo það þurfti að lækka rostann hérna um nokkur milligrömm.

Eins og er vinn ég hjá pabba við að skera af netum. Fólk spyr sig hvað það er, en það er sáraeinfalt. Maður er einfaldlega að losa netið af svona köðlum sem eru kallaðir teinar. Maður þarf að skera fullt af böndum í sundur þangað til þetta losnar. Svo er alls kynd stúss í kringum það. Við pabbi erum reyndar með mjög góða aðferð við að skera þetta, og við erum eins og eldibrandur þegar við komum saman úti á grundum. 18 net eru skorin og ekki nema 52 eftir.

 Ljóst er að í byrjun júní fer ég að vinna á Hemlu hjá Vigni Siggeirssyni og Lovísu.

Pétur á afmæli í dag. Honum finnst það gaman, útaf því að ég bakaði tvær kökur fyrir hann í gær. Við gæddum okkur á annarri kökunni í morgunn og héldum svo til vinnu.

En nóg er að gera en lítið til að skrifa um. 

Ein frétt í viðbót: Ég DATT áðan !!!!!

Yfir&út 

Mér leiddist alveg óhemju mikið í dag. Enda setti ég nýtt í allt mánaðarins draslið og ákvað að blogga í leiðinni. Að hugsa sér dugnaðinn

En ég fór í íslenskupróf í morgunn. Mér gekk ekki eins vel og ég hafði ætlað mér, en ég vona að ég hafi náð.. sem ég held reyndar að ég hafi gert, en ég ætla nú ekkert að vera að dæma um það fyrirfram. Í gær, þá fór ég í tvö próf. Íþróttapróf og svo reiðmennskupróf, sem er verklegt. Mér gekk vel í báðum þessum prófum. En ég var all svakalega stressuð fyrir reiðmennskuprófið. Ég var búin að vera með hnút í maganum allann daginn, en svo um leið og ég fór að hita mig og Aþenu upp, þá gekk þetta allt svo vel að ég hætti bara að stressa mig á þessu. Prófið gekk þokkalega, en við höfum samt farið betur í gegnum þetta áður. Þegar ég steig af baki fékk ég svo mikið spennufall að ég titraði, það var nett. En svo á morgun þá er bóklegt hestamennskupróf, og þá verður sko tekið á því og brillerað í gegnum fóðurfræði og svoleiðis gums.

Ég veit ekki hver titill þessarar færslu verður ég er ekki að skrifa um neitt sérstakt. Kanski ég hafi bara engann titil. Ég held að það sé lóðið.

Mamma og pabbi koma að sækja mig á mánudaginn. Svo förum við heim á hólmavík á þriðjudaginn. Það verður geggjað. Ég hlakka baaara til. Ég er búin að vera eitt ár í framhaldsskóla.. eitt ár sem ég er ekki búin að vera hjá mömmu minni, heldur sjálfstæður unglingur sem hefur sjálfstæðar skoðanir og þarf að vera sjálfstæð til að kaupa mat og svoleiðis sjálf.

Oft þegar við Þorbjörg erum hérna heima að ræða um það hvað það þurfi að gera þennann daginn, þá líður mér oft eins og ég sé orðin kona. Við tölum oft um það að við verðum að fara að setja í þvottavélina, og vaska upp og svo vantar ost og uppþvottalög og við förum saman í búðina með innkaupalista. Ég held að ég sé að verða kona. Því mér líkar þetta bara ágætlega, að minnsta kosti þegar ég er hér á selfossi. Ég myndi ekki sætta mig við það að þurfa að gera þetta allt heima hjá mömmu. Það er útaf því að þar er hún meiri kona heldur en ég, ég er alls engin kona, en samt stundum.

KONA ?? pff.. ekki fyrr en um fertugt

Ástarkveður Björk (ekki) kona

hér sit ég beinstíf í rúminu mínu.

Hef fátt að gera, og enn minna að segja.

Þetta blogg er tímadrepandi blogg.

ég er búin að vera að reyna að drepa tímann síðan á laugardaginn..

Það sem gerðist hjá mér þann örlagaríka laugardag hljómar svo í stuttu máli:

ég keppti á töltmóti á Hellu. Ég var á hestinum Gormi. Honum brá, hann hljóp að húsi, ég klesstist utáná húsið, hlaut höfuðáverka og ýmis líkamleg meiðsli og var flutt á landsspítalann í fossvoginum.

fyrir ykkur sem viljið vita meira um málið:

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1264978

&

http://www.visir.is/article/20070416/FRETTIR01/70416026

Seinni fréttin er nú svolítið skondin.. Hún er með skemmtilegu sprengjusérfræðinga ívafi og grunsamlegu dufli sem rak á slóðir lögreglunnar á Hvolsvelli..

****************************************************************************

Þarf maður að hafa eitthvað að segja ?

Einhverra hluta vegna finnst mér ég ekkert geta sagt ykkur blogglesendur góðir, þrátt fyrir mikla bið eftir nýju bloggi. En kanski þarf maður ekki að hafa neitt að segja. Maður segir bara það sem maður vill segja.

Í þetta sinn vil ég ekkert segja.

Ég held ég sé með sjúkdóm.

Ég hrjáist af fríþrá. Því miður er sá sjúkdómur ólæknandi, og margir þjást af honum á mánudögum. Þessi sjúkdómur lýsir sér í miklum hósta, hausverk, viðrekstri og hori.

Oft leggst þessi sjúkdómur á mann í enda páskafría, jólafría og sumarfría. Ef hann er kominn á alvarlegt stig herjar hann á fólk eftir hvert helgarfrí.

Læknar hafa lengi leitað lyfja við þessari herfilegu fríþrá, en þau finnast því miður hvergi. Ég hef reynt ýmislegt varðandi þennan sjúkdóm minn, m.a. snýta honum burt með öllu horinu, prumpa honum burt með öllum viðrekstrinum eða skafa hann burt úr eyrunum á mér með eyrnapinna. Það sem hefur reynst mér best var að taka “Verk&Vindeyðandi” pillurnar. Þá fretar maður þessu úr sér seinnipart mánudags. Ég er búin að skúbba í mig nokkrum pillum núna fyrst páskafríið er á enda svo ég geti drattast í skólann á morgun.

...og nei, ég er ekki geðveik!

-Þór greip eftir honum og tók um hann og renndi hann í hendi honum svo að staðarnam höndin við sporðinn. Og er fyrir þá sök laxinn afturmjór.

Og þetta mun hafa verið örlítil innsýn í Gylfaginningu, sem flestir nemendur í íslensku 203 leggja hönd á. Mikið ættla ég samt að vona að nemendur geri eitthvað meira en bara leggja höndina á þessa bók, því hún hefur frá miklu að segja og manni gefst ekki alltaf tækifæri á að lesa svo svakalega skrýtna sögu. Ekki skemmir það heldur fyrir að kennarinn minn er alltaf að raula eitthver kvæði og ljóð uppúr Snorra-Eddu meðan við stundum námið við litlu borðin og óþægilegu stólana. Ég er að hugsa um að taka raulið hennar upp á segulband og setja það svo eitthvernveginn inná ipodinn minn.

Íslensku kennarinn minn er samt ekki sú eina skrýtna í skólanum. Ónei, heldur myndi ég kalla hana frekar heilbryggða miðað við brjálæðinginn hann stærðfræðikennara. Best að ég skrifi hérna dulitla frásögn frá einum tímanum: Það var einn daginn snemma morguns að ræfilstuskann hann Þorsteinn stærðfræðikennari labbaði inn í stofuna og sá þar svona tjald, sem er notað til að hafa glærusýningar á (myndvarpatjald). Þetta tjald var hvítt og þannig gert að ef það var niðri þá átti maður toga í það (eins og gardínu) og þá átti það að rúllast upp efst við töfluna og vera þar þangað til það væri sótt. (Gaman að segja frá því að þetta tjald er mikið notað í Hestamennskunni). En hvað um það, hann Þorsteinn byrjaði að hamast með sínum eigin látalátum við að toga í tjaldið til að það myndi skreppa saman efst við töfluna. Það var ekki alveg að ganga hjá honum og þá varð hann mjög reiður og tautaði allskyns blótyrði ofan í bringuna á sér. Svo skindilega tók hann bræðistkast og réðst að tjaldinu og reif það niður og eyðilagði það með því að henda því í vegg og sparka í það.

Þetta gerðist í alvöru.

En nóg um skólann. Helgin var verý skemmtileg bara. Pétur birtist á fimmtudaginn hér á Selfossi gersamlega upp úr þurru. Ég er svosem ekkert að kvarta yfir því, það er best í heimi þegar hann er hérna hjá mér. Við gerðum ýmislegt saman þann dag, en svo komu Heidí og Þorgils. Við heidí fórum í Baldvin og Þorvald og Pétur og Þorgils léku saman á meðan. Svo á föstudaginn var ökutími í bænum. Það gekk allt í haginn. Svo missti ég af heidí keppa á Vissu, en náði samt að horfa á Therese og Brynju. Það var roosa stuð. Svo var bara farið á Selfoss að sofa. Daginn eftir tók við undirbúningur fyrir ball seinna um kvöldið. Þetta ball var mjög fínt bara. Ég hitti Benna og Gizur, þeir voru bara hressir. Svo voru ég og Pétur orðin svo þreytt að við sátum bara svoldinn tíma úti í bíl að bíða eftir samflotsfólki okkar sem voru Herdís, Gummi og Dagmar. En daginn eftir það var ferming hjá Elís, sem er frændi Péturs og Þorbjargar. Hún var bara mjög fín og afar athyglisvert að vera inni í risa stóru húsi fullu af fólki sem maður þekki ekki neitt. Haha ! Nema náttúrulega Pétur sæti minn og Þorbjörg og Grétar og Hafdís og Sturlaugur og Svanhildur. Já og fleiri reyndar. Svo má ekki gleyma keiluferðinni sem við fórum í. Það voru ég og Pétur sæti og Grétar og Þorbjörg og Jón NÖRD og Helga og Þórhallur. Geggjað gaman.

Gott blogg?

Kommentiði.

Bless!

Ekki veit ég nú af hverju titillinn minn er slasaður.. en allavega er ég eins og ég hafi lent undir valtara fyrir hádegi. Þannig er mál með vexti að ég var á járninganámskeiðinu langþráða.

Hér kemur stutt lýsing á því:

Þetta byrjaði á sýnikennslu hjá Sigga Torfa járningameistara. Hann skellti einni skeifu undir einn ógeðslega viðbjóðslega blóðugann fót (það vantaði hest á fótinn). Og við horfðum öll á og sögðum svo að þetta væri bara a piece of cake eins og maður segir á góðri íslensku. En svo reyndist ekki, þetta er eitt það erfiðasta sem ég hef nokkurn tíman gert. Að standa með beygð hné og bogið bak, það er mjög erfitt til lengdar. Ég var á þessu námskeiði frá 09:00 - 16:00. Og eftir það langann tíma var ég búin að standa með beygð hné og bogið bak í c.a. 5 og hálfa klukkustund (með stuttum stoppum). Eins og hnén mín og bakið er nú að þá ligg ég hér í sófa heima hjá Ester systir og get ekki hreyft mig.
Þannig liggur í því að ég er að passa hjá hennni systur minni. Ég er semsagt að passa þrjú indisleg kríli sem hlýða stóru frænku sinni í einu og öllu ieins og þeim einum er lagið. Reyndar var Urður að vakna rétt áðan, En Búkkinn (ég), stakk upp í hana könnu með vatni og snuði, rétti henni hornið á sænginni sinni, og þá bara steinsofnaði hún aftur þetta yndi. 

Við ynja og óðinn erum bara búin að vera að hanga í tölvu í allt kvöld.. svo reyndar horfðum við pínu á harry potter. Ótrúleg mynd þar á ferðinni. Þetta var sko fyrsta myndin sem við vorum að horfa á.. ég hef reyndar aldrei gerst svo fræg að klára þá mynd.. og auðvitað gafst ég upp á fyrstu blaðsíðu við lestur þessarar bókar.. ég er með svo óþróaða lestrarkunnáttu.

Tásla liggur hérna við hliðina á mér.. Fyrir ykkur sem ekki vita það þá er Tásla kötturinn á heimilinu. Hún er mikil vinkona mín núna.. því ég er búin að vera að klappa henni á fullu.. það er eins og henni hafi ekki verið klappað í ár, henni finnst það svo notalegt !

Urður var að vakna bara rétt í þessum töluðu orðum.. ég er nýkomin fram að halda skrifunum áfram eftir að hafa farið inn og hlustað á smá mömmu, pabba grát. En það er nú allt í góðu. því ofur Búkkinn er að passa

En já..ættli maður fari ekki bara að segja þetta ágætt svo ég geti farið að sofa hjá Urði greyjinu.
Blessíkex

--Björk&þrír sofandi gríslingar.